Aansprakelijkheid werkgever bij burn-out

Grote, complexe reorganisaties. Ze zorgen voor veel stress bij personeel, en ook bij de ondernemingsraad. Want die moet vaak snel advies uitbrengen. Hoe zorg je ervoor dat je toch grip op de zaak houdt?

Een vrouw treedt medio 1993 bij een werkgever in dienst en is werkzaam als peKAM-functionaris (personeelszaken, kwaliteit, arbeidsomstandigheden en milieu). In juni 1999 wordt zij ziek en in augustus 1999 stelt de bedrijfsarts de diagnose burn-out. In juni 2000 wordt aan de werkneemster een volledige WAO-uitkering toegekend. Zeven jaar later zegt de werkgever de arbeidsovereenkomst op. Het Hof Het Hof oordeelt eveneens dat er een causaal verband is tussen de werkzaamheden en de burn-out. Verschillende getuigen hebben concreet en uitdrukkelijk verklaard dat het werk van de werkneemster niet in 40 uur per week kon worden uitgevoerd. Het feit dat de persoonskenmerken van de werkneemster belangrijke risicofactoren hebben gevormd voor het ontstaan van de burn-outklachten doet naar het oordeel van het Hof niet af aan het gegeven dat de klachten zijn veroorzaakt door de situatie waarin zij werkzaam was. Met betrekking tot de zorgplicht overweegt het Hof dat de werkgever niet heeft aangetoond dat de werkzaamheden van de werkneemster, in beginsel in gemiddeld 40 uur per week konden worden uitgevoerd. De werkgever wist, althans had moeten weten, dat de werkneemster vele overuren maakte. Dat de werkneemster zelf niet liet blijken dat zij het werk (eigenlijk) niet aan kon, doet niet af aan de verplichting van de werknemer om uit eigen beweging na te gaan of en in welke mate de werkneemster aan het werk was, pauzes nam en werk mee naar huis nam, temeer nu de werkgever op de hoogte was van haar persoonskenmerken. Een en ander betekent dat de werkgever is tekortgeschoten in zijn zorgplicht. Voor zover de schade mede het gevolg is van het feit dat de werkneemster zelf door haar gedrag het risico op burn-out heeft vergroot, kan dat aan de orde komen in de schadestaatprocedure. Conclusie Uit deze uitspraak blijkt dat een werkgever aansprakelijk kan worden gehouden voor een burn-out van zijn werknemer. Indien de werkgever niet ingrijpt, terwijl hij weet of behoort te weten dat een werknemer vele overuren maakt, kan er sprake zijn van schending van de zorgplicht van de werkgever. Deze zorgplicht geldt ook indien de werknemer niet zelf heeft aangegeven dat hij de werkzaamheden eigenlijk niet aan kan. Een werkgever zal om aansprakelijkheid te voorkomen, zijn werknemers dus goed in de gaten moeten houden. Gerechtshof Den Bosch, 9 november 2010 Auteur: Chris Nekeman Meer interessante en relevante jurisprudentie vind je in <A href="http://www.kluwershop.nl/or/details.asp?pr=8569">Rechtspraak voor Medezeggenschap.</A>