Bij een achterbanraadpleging die uitgevoerd is door de ondernemingsraad komt een schokgolf teweeg binnen de onderneming met zo’n 90 mensen (hoofdkantoor en enkele regiokantoren). De OR zegt het vertrouwen op in het managementteam bestaande uit drie mensen dat onder het bestuur functioneert. De bestuursraad onderschrijft de conclusies en aanbevelingen. Het managementteam wordt opgeheven en een directeur aangesteld.
De ondernemingsraad wil weten welke regeling de leden van het voormalige managementteam meekrijgen en verklaart de regeling nietig op grond van zijn instemmingsrecht over een ontslagregeling. Bericht over riante regelingen voor de drie betrokkenen vormen de aanleiding daartoe.
Uitspraak
Helaas vangt de ondernemingsraad bot. Instemmingsrecht is alleen bedoeld voor een algemene personeelsregeling, oordeelt de rechter. Ook krijgt de OR de informatie niet. De rechter weegt de privacy van de drie betrokkenen zwaar. De OR heeft op zich wel recht heeft om de feitelijke ontslagbonussen te weten. De groep moet echter minstens vijf personen omvatten van ‘met ongeveer dezelfde beloningsafspraken’. Want, de OR heeft geen recht zich te bemoeien met de individuele arbeidsvoorwaarden van medewerkers, aldus de rechter.
Commentaar
Eindelijk is hier een daadkrachtige OR die ‘tot het gaatje’ wil gaan. Helaas, de WOR schiet tekort, juist op een punt waar Harrewijn voor bedoeld is.
Daar komt nog een sausje bij dat deze kantonrechter erover heen giet door deze managers te beschouwen als ‘individuele medewerkers’ waar de OR geen bemoeienis mee heeft. Voor falende managers zijn ontslagbonussen nu schering en inslag. Overal spreekt men er schande van. Dat maatschappelijk debat is langs de rechter heengegaan.
