Een werknemer treedt in 2018 in dienst bij het Waterschap Brabantse Delta en wordt aangesteld als preventiemedewerker. Voor deze functie geldt een opzegverbod, vergelijkbaar met die voor leden van de ondernemingsraad. Deze extra ontslagbescherming dient om de onafhankelijke adviesrol te waarborgen.
In 2019 valt de werknemer uit met spanningsklachten. Herstel blijft uit. In 2021 verklaart het UWV haar voor 80-100% arbeidsongeschikt en ontvangt zij een WIA-uitkering. De werkgever vraagt tweemaal een ontslagvergunning aan bij het UWV. De tweede aanvraag wordt in september 2023 gehonoreerd, waarna de arbeidsovereenkomst per 1 november 2023 eindigt.
De werknemer verzet zich tegen dit ontslag. Zij beroept zich op het opzegverbod voor preventiemedewerkers en stelt dat zijzelf en de werkgever het UWV hierover hadden moeten informeren. Omdat dit niet is gebeurd, zou het UWV ten onrechte een vergunning hebben verleend. De kantonrechter moet nu beoordelen of het opzegverbod op dat moment nog van kracht was.
Wat vindt de rechter?
De kantonrechter bevestigt dat de werknemer in haar hoedanigheid als preventiemedewerker in beginsel onder het opzegverbod valt. Maar de kernvraag is of die bescherming nog gold op het moment van de tweede UWV-aanvraag. De rechter benadrukt dat bij or-leden de bescherming ruim doorloopt: ook na beëindiging van het lidmaatschap blijft het opzegverbod gelden. Die blijvende bescherming is logisch omdat een conflict soms voortduurt nadat het lidmaatschap is afgelopen.
Bescherming alleen bij actieve functie
Voor preventiemedewerkers ligt dit anders. De wettekst vereist dat iemand werkzaam is in die functie. De kantonrechter leest dit als een bewuste beperking: de bescherming geldt alleen zolang de werknemer de functie vervult. De reden voor bescherming, onafhankelijk kunnen adviseren over arbeidsomstandigheden, speelt immers alleen wanneer iemand daadwerkelijk die rol uitoefent.
Opzegverbod vervalt bij langdurige uitval
In deze zaak is de werknemer al 4,5 jaar arbeidsongeschikt, vervult zij haar functie niet meer en bestaat er geen reëel perspectief op terugkeer. Volgens de kantonrechter was het dienstverband daardoor slapend geworden, zonder dat er een risico op benadeling bestond vanwege haar rol als preventiemedewerker.
Daarom geldt het opzegverbod niet langer. Dus mocht het UWV de ontslagvergunning verlenen en de werkgever de arbeidsovereenkomst beëindigen. De rechter wijst het verzoek tot herstel van het dienstverband af.
Bron: Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 29 maart 2024 – ECLI:NL:RBZWB:2024:2664
Dit artikel verscheen in iets andere vorm op ORNet
