Als ik maandagochtend mijn mail open, zie ik dat Pieter mij zaterdagnacht heeft gemaild. Wanneer ik hem later aan de lijn heb, klinkt hij terneergeslagen en wil graag zo snel mogelijk afspreken. Wanneer ik woensdagmiddag een koffietentje bij hem om de hoek in loop, heb ik nog geen idee waar het gesprek over zal gaan. Na een korte kennismaking en de uitleg over mijn geheimhoudingsplicht, zie ik dat Pieter vecht tegen zijn tranen. Een moment later lukt het hem om zijn verhaal te vertellen.
De casus van Pieter
"Ik werk al meer dan twintig jaar op een fijn schooltje op zo'n 15 minuten fietsen van mijn huis. De laatste 12 jaar sta ik voor groep 8 en daar zit ik volledig op mijn plek. Het klaarstomen van de leerlingen voor de middelbare school en de daarbij behorende Cito-toets beschouw ik als een voorrecht. De afronding van elk schooljaar met de musical is elke keer weer een hoogtepunt."
"Maar aan het begin van vorig schooljaar kregen we een nieuwe directeur. Die wilde zichzelf heel duidelijk profileren, want alles moest opeens anders. Nieuwe methodes, nieuwe dagindelingen, nieuwe vakken, nieuwe pauzetijden. Als je daar wat van vond, werd je afgebekt. Ik heb meerdere collega's in vergaderingen huilend zien weglopen.
Thuis met hartkloppingen
Hoewel ik de keuzes van deze directeur overdreven voortvarend vond en haar gedrag afkeurde, had ik er in eerste instantie niet zoveel last van. Totdat het in januari ook in groep 8 kennelijk tijd was voor een frisse wind. Een collega die er pas een paar maanden werkte, zou mijn baan krijgen in het nieuwe schooljaar… Dat was echt een donderslag bij heldere hemel. Ik was er kapot van en merkte dat ik steeds meer moeite kreeg om naar mijn werk te gaan."
"Ik heb geprobeerd om in gesprek te gaan met de directeur, maar haar besluit lag vast. Omdat de sfeer en mijn motivatie tot onder het nulpunt zakten, heb ik me ergens in mei ziek moeten melden. Ik kon het niet meer opbrengen, zat met hartkloppingen en stress thuis. Na het advies van de bedrijfsarts ben ik voor de zomervakantie nog 2 keer op school geweest. Mijn leerlingen waren druk bezig met de musical. Terwijl ik allemaal leuke en opbeurende berichten van leerlingen en ouders kreeg, moest ik toezien hoe zij het schooljaar afsloten zonder mij."
Re-integratie: niks geregeld
"Na de zomervakantie zou ik weer gaan opbouwen met werken. Hoewel ik er als een berg tegenop zag, ben ik toch gegaan. Maar ondanks de afspraken was er helemaal geen werk voor mij. Ik mocht kopiëren, een gymles erbij zitten, extra pleindiensten draaien en voor de rest zat ik maar wat koffie te drinken. Het was heel lastig om dat aan te kaarten, maar dat deed ik toch. Er veranderde amper iets.
Na een paar weken ging een onderwijsassistente met zwangerschapsverlof en mocht ik haar taken overnemen. Dus steeds in andere klassen ondersteunen. En dat terwijl ik een ervaren leerkracht ben. We zijn nu weer een paar weken verder en nog steeds is er niets structureel geregeld. Volgens mij wil de directeur mij gewoon wegpesten. Toen bedacht ik dat er ook een externe vertrouwenspersoon in ons schoolbestuur zit en heb ik jou gebeld."
De kernvraag: wat wil je?
Mijn vraag aan Pieter is: wat wil je? Hij lijkt daar wat door overrompeld. Ik hoor hem nadenken en na een stilte reageert hij. "Wat ik wil is een eigen groep draaien, op een school waar ik me prettig voel." Waarop hij verdergaat en concludeert dat dit op deze school niet meer gaat lukken. Hij is al zijn vertrouwen in deze directeur kwijt en voelt niet de energie om daar verandering in te brengen.
Welke opties zijn er?
Pieter en ik bespreken welke opties hij heeft om zijn doel te bereiken. Hij besluit om eerst zijn directeur op de hoogte te brengen. Om vervolgens met zijn bestuur in gesprek te gaan, om te kijken of hij op een andere school binnen de stichting aan de slag kan. Tegelijkertijd gaat hij op zoek naar vacatures. Ik benoem dat hij ook nog de optie heeft om het gedrag van de directeur bespreekbaar te maken.
Weer aan het (echte) werk
Een aantal weken later belt Pieter mij op. Hij klinkt blij en opgelucht. Hij is het gesprek met zijn directeur aangegaan over de veranderingen, de impact daarvan op hem en de moeizame re-integratie. Hoewel de directeur verrast was door zijn mededeling, heeft ze hem excuses aangeboden voor de ontstane situatie. Ook heeft zij uitgesproken dat het niet haar intentie was om hem weg te krijgen van de school.
Binnen het bestuur bleek dat een andere school op zoek was naar een meester voor groep 6. Hij is een dag gaan kijken en kan daar volgende week al starten. Dat betekent ook dat hij vanmiddag een klein afscheid heeft op 'zijn' school. De directeur heeft meegewerkt aan een snelle overstap en doordat zijn werkgever niet verandert, kan hij op deze manier snel op de andere locatie aan het werk.
Tip
Bij verzuim en re-integratie is het voor zowel werknemer als werkgever belangrijk om in gesprek te blijven. Als dit moeilijk, spannend of onveilig voelt kan een werknemer contact opnemen met een vertrouwenspersoon voor ondersteuning. Als werkgever is het belangrijk om ook te blijven benoemen naar de werknemer dat er een vertrouwenspersoon is. Zo snijdt het mes uiteindelijk aan twee kanten.
