Door verschillende oogoperaties is het zicht in mijn ogen van een dusdanig niveau geworden dat buschauffeur zijn niet meer tot de mogelijkheden behoord. Er is nog een klein kansje van – zeg maar – 1% dat ik vrijstelling van de CBR krijg. De grip op het stuurwiel raak ik dus kwijt.

Ook de grip op mijn weblog met de titel ‘Piet in de ondernemingsraad’ kwam in het gedrang. Daar ben ik vanaf begin januari mee gestopt. Niet dat het niet gelezen werd, ik heb ongeveer kleine 600 artikelen geschreven en meer dan 65.000 bezoekers gehad, maar het werd steeds moeilijker om die artikelen te schrijven die tactisch verantwoord zijn, niemand voor het hoofd stoten, de bedrijfsbelangen niet schaden, maar die toch wel informatief zijn.
Daarnaast werden de reacties op artikelen steeds heftiger en emotioneler. Heel begrijpelijk allemaal en voor veel collega’s was het de laatste uitlaatklep in de keten van mogelijkheden om je te uiten. Ik heb die mogelijkheid graag geboden, maar op deze manier werd mijn weblog een soort van Klaagmuur. Die reacties vergden ook een grote dosis redigeerwerk, omdat de reacties vaak op het scherp van de snede werden geschreven.

Natuurlijk blijven er nog zat mogelijkheden over om mijn mening over de diverse ‘ondernemingraadbeleidsterreinen’ kenbaar te maken.
Een van die terreinen betreft het dossier leeftijd(fase)bewust personeelsbeleid. Een boeiend en breed terrein waar we als ondernemingsraad al veel werk in hebben gestoken. Maar al met al zijn bedrijf en or elkaar nog niet erg genaderd. Op dit moment zijn we als or bezig met een startnotitie over dit onderwerp, maar ik krijg langzamerhand het gevoel dat we de grip op dit dossier verliezen. De laatste tijd lees ik in de media steeds meer dat dit onderwerp naar cao-niveau getild moet worden, het kan dan deel uitmaken van bijvoorbeeld een mandje met flexibele arbeidsvoorwaarden. Dit dossier gaat dan deel uitmaken van onderhandelingen en loonruimtes, waarbij het sigaar-uit-eigen-doosprincipe al vlug om de hoek komt kijken.