In de praktijk is de relatie tussen ondernemingsraad en de werkvloer toch minder goed dan zou mogen worden verwacht. Or-leden beginnen in een aantal gevallen wat te zweven en zijn gegijzeld tussen de wensen van zowel de achterban als de werkgever. Ook al vertegenwoordigen ze de werkvloer, de problemen van de werkgever zitten in de hoofden verankert. Bij onderhandelingen zijn or-leden dan emotioneel vaak gebonden en laten soms verkeerde argumenten te zwaar meewegen. In elk geval loop je het risico dat de achterban de overwegingen onvoldoende kent en begrijpt. Tel daarbij op dat de verplichte raadpleging van de achterban zich beperkt tot de terugkerende or-verkiezingen, dan is het onderhandelen over arbeidsvoorwaarden toch minder goed geregeld dan verwacht.

Het zou de wetgever niet misstaan als wettelijk de verplichting wordt opgenomen aanpassingen in de arbeidsvoorwaarden ter goedkeuring aan de achterban voor de te leggen. Alleen als de achterban bij meerderheid instemt zou het resultaat een wettelijke basis moeten krijgen. Ik geef toe het maakt de zaak minder flexibel als het nu is, maar het komt de kwaliteit van het overleg echt ten goede. Bovendien maakt het or-leden minder manipuleerbaar.

Stof tot nadenken zal ik maar zeggen.