De inhoud was al drie keer door het gebouw gegaan en over de punten en de komma’s volgde nog een rituele dans. Terwijl de secretaris de regie in handen hield, lachte ik in mijn vuistje. De bestuurder heeft geen idee wat er allemaal is gebeurd in de tijd van zijn voorganger, waarbij de reiscoördinator regelmatig gefêteerd is door het reisbureau waarmee we zaken deden. Dat kan en mag niet meer, maar ik weet al uit de benchmark dat slimme lieden hun cadeaus toch thuisgestuurd krijgen.
Stel, ik help een relatie aan een grote klant. Mag ik 10% provisie vangen? Ja, maar dat moet ik afdragen en dan verzint mijn leidinggevende een goede bestemming. Ja… ja! Het wordt pas echt leuk als die klant een aantrekkelijke vrouw is. Geld aannemen? Nee, helaas, dat gaat niet, maar we kunnen ook een keer gaan eten en dan iets gezelligs doen. Dat is toch veel spannender dan geld? En dat is nu het punt van de win-winsituatie. Adrenaline verhoogt zowel de arbeidsprestaties als het plezier, en bovendien is dit duurzamer. De overheid wil in 2010 alles duurzaam aankopen, en bedenk eens wat voor marktwerking daarvan uit zal gaan.
Dat sluit aan op de trend van maatschappelijk verantwoord ondernemen. Zakelijkheid voert nog steeds de boventoon, maar met de menselijke waarden, dus het mag ook gezellig.
Zo versterkten we ook het begrip tussen de bestuurder en de ondernemingsraad. Onderhandelen met het mes op tafel? OK, maar dan wel met een bord, vork, lepel, glas en servet.
Steven van der Minne
