Daar moet ik aan denken tijdens een toneelvoorstelling, als een kind – bijna – van het podium de orkestbak in duikelt. Het kind doet een dronken volwassene na en kijkt overal behalve waar het de voetjes neerzet. Navraag bij de arbocoördinator leert dat er een duidelijke afbakening is van de rand, en dat er goede afspraken zijn met de ‘productie’. De spelers mogen niet dichter bij de rand komen dan 1.20 meter, en vanuit de coulissen wordt toezicht gehouden. Bij een gedeelde verantwoordelijkheid (producer/werkgever en theater/uitbater) ligt de papieren tijger op de loer. Alleen een goede communicatie kan de dreigende kloof tussen ‘afspraken maken’ en ‘afspraken nakomen’ dicht houden.

Kinderen in de productie hebben geen medezeggenschap. Kinderen horen ook niet te werken, maar voor het culturele belang laten we dit – beperkt – toe. Gelukkig praten kinderen wel met elkaar. De andere kinderen letten nu extra goed op dat het zwalkende kleintje op het podium blijft. Daar kunnen volwassenen nog wat van leren. Bij Stichting Arbopodium stellen werkgevers en werknemers samen een convenant op. Nog niet alles is geregeld en de slotmanifestatie is uitgesteld tot juni 2007. Ik daag ze uit om ook de kinderen hierbij te betrekken, juist omdat zij veiligheid anders beleven dan volwassenen.