De Nederlandse supermarkthistorie is vergeven van de familiebedrijven waar de eigennaam is blijven hangen: Albert, Dirk, Bas, Jan, De Boer, Boon, Deen, Hoogvliet en ga maar door. Zo ook bij Jan Linders.
De keten bedient Zuidoost-Nederland met de claim ‘Het voordeel van het Zuiden’. Een regionale positionering blokkeert expansie naar het hele land, maar brengt een couleur locale die niemand je kan afnemen. Ik kan me voorstellen dat clubs als deze een luis in de pels zijn als je het in Zaandam of Veghel vraagt: neem ze over en je helpt direct het sterkste asset, het lokale karakter, naar de knoppen. Deze regionale speler is met z’n 60 vestigingen toch maar mooi de nummer 10 in marktaandeel.
'Wat is dat toch met die primaire, oogverscheurende kleuren?'
Jan Linders kleurt blauw en rood. Wat is dat toch met die primaire, oogverscheurende kleuren? En waarom zouden juist díe kleuren de belofte ‘Het voordeel van het Zuiden’ het beste belichamen? Draai een klein beetje aan de knoppen en het oogt veel minder plasticerig en kunstmatig. Net als de eeuwige rode kopstellingen met acties – zullen we daar eens een denktankje tegenaan gooien? Afijn, de vloer op.
Bij binnenkomst legt een gepassioneerde manager aan de zaterdaghulpen uit hoe de bloemkolen er lekkerder bij liggen. Dat gebeurt (hopelijk!) overal wel, maar het geeft een fijn gevoel. Het versplein is ruim, maar erg braaf. Rode en bruine decorpallets tonen het vers. Systeemplafonds: superhandig, maar o zo saai. Het vele hout tegen de wanden geeft een warm gevoel.
Op het hout de eerste grafische elementen: zwarte tekst in een lekker lettertype. Icoontje van een tractor er bij. Degelijk en kwalitatief. In de hele winkel kom ik geen enkel ander lettertype tegen, met uitzondering van de echte krijtborden boven en tussen de agf. Heus kriebelhandschrift in krijt, hoe leuk! Ik ben prettig verrast dat een relatief bescheiden club zo’n zuivere visuele identiteit heeft en naleeft.
Jan Linders heeft in de winkel een eigen communicatiekanaal opgetuigd. Boven de kruiden hangt een bord met ‘Kruidkunde’: korte, bondige gebruikstips voor de klant. Alsjeblieft! En dat herhaalt zich met Bierkunde, Kipkunde en ga maar door. Hier niks over herkomst of duurzaamheid, gewoon consumentgerichte hulpvaardigheid. Net zo sympathiek als de kidscorner met gratis fruit. Het lijkt verdomme wel een echte supermarktketen, joh.
Het beeld is wat braaf, bijna tuttig, maar erg consistent. Leuke tips en weetjes. Het personeel is vrolijk. Dry misting heeft ook hier zijn intrede gedaan. Maar het leukste komt nog. Achter het versplein staat een prachtig eiland waar een chef verse broodjes belegt: de Keuken van Jan Linders. Er omheen liggen verse vleeswaren, borrelhapjes en kazen die door de nabijheid van het broodjesstation ook ineens een stuk verser lijken. Het eiland is omzoomd met kleurrijke vloertegels, wat een mediterraan effect geeft – over het zuiden gesproken. Er hangen houten balken boven. Het is het verwenplein! En zo ziet het er ook echt uit.
Misschien zit ik er helemaal naast hoor, maar het verwenplein komt mij over als de enige poging het zuidelijke DNA op de vloer of in beeldtaal vorm te geven. Waar zijn de glooiende lijnen van het Limburgse landschap? Het bourgondische vertaald naar de supermarktvloer? Waar is het food-DNA van vlaaien, zuurvlees, fruitboomgaarden en bieren?
Wat zou je voor deze unieke formule leuke namen kunnen bedenken. Verser, want van dichtbij, sterk regionale kleuring en binding, de lifestyle van het zuiden…
Nou snap ik wel dat je niet zomaar de naam van je oprichter van de pui kunt trekken. Je zou een karrevracht aan geschiedenis en emotie wegkiepen. Ik kan me de blijdschap goed voorstellen toen iemand de naam van de weekfolder bedacht: ‘Verslinders’. Nog een goede reden om de naam met rust te laten.
